Bąble a mówiąc fachowo diapiry powstawałyby w naturalny sposób, gdyby lodowa pokrywa Europy unosiła się na płynnej wodzie. Zgodnie z tym scenariuszem deformacje pływowe pompują ciepło w podstawę pokrywy, gdzie lód znajduje się niemal w swej temperaturze topnienia i najłatwiej ulega deformacji. Ciepły lód ma mniejszą gęstość od położonego wyżej lodu chłodniejszego, tak więc usiłuje się unieść. Jeśli powłoka lodowa jest wystarczająco gruba, siły wyporu mogą przezwyciężyć opór lepkościowy wypływania (który zmniejsza się z głębokością). Podobnie jak wosk unoszący się w lampie lawowej, diapiry ciepłego lodu będą wznosiły się ku powierzchni, gdzie tworzyłyby widoczne plamki. Z modeli wynika, że w takim przypadku pokrywa musiałaby mieć grubość co najmniej 10 km. Oprócz plamek cętkowany teren zawiera najbardziej efektowne formy ukształtowania powierzchni Europy: regiony chaosu. Na tych bezładnych obszarach niewielkie lodowe pozostałości istniejących tu uprzednio równin wyglądają, jakby ktoś poupychał je w nierównym podłożu zupełnie jak cielący się lodowiec. Pierwotny układ tych przypominających góry lodowe bloków można zrekonstruować, podobnie jak rozwiązuje się układankę; i badacze zrobili tak w przypadku jednego z takich rejonów, Conamara Chaos.