Jeśli obszary te utworzyły się, gdy podpowierzchniowa woda przetopiła się przez lodową powłokę Europy, a następnie zamarzła, analogia z górami lodowymi może być trafna. Inna ewentualność to wznoszenie się jednego lub kilku diapirów i ogrzanie przez nie lodu przypowierzchniowego, co wytworzyło grząską warstwę lodu i cieczy, po której mogły się swobodnie przesuwać odłamane bloki lodowe. W każdym razie obszary chaosu świadczą o ciepłych warstwach podpowierzchniowych i co najmniej częściowym topnieniu. Jeden z elementów cętkowanego ukształtowania terenu, którego brak rzuca się w oczy, to niewielkie kratery uderzeniowe. Wynika z tego, że powierzchnia Europy musi rzeczywiście być młoda. Posługując się pionierskimi oszacowaniami wieku opracowanymi przez Shoemakera, badacze modelują komety i planetoidy Układu Słonecznego, by stwierdzić, z jaką częstością uderzały one w powierzchnię Europy. Zgadzają się przy tym z sugestią Shoemakera, że w księżyce galileuszowe uderzały przede wszystkim komety planetoid jest po prostu zbyt mało.